TEATRZYK „ZIELONA GĘŚ”



ma zaszczyt przedstawić

„Muzeum przysłów narodowych”


„Zastaw się, a postaw się”


Występują:

DYREKTOR ZAPSZCZYKULSKI — krótkowidz ze sztuczną szczęką
DYREKTOROWA ZAPSZCZYKULSKA — krótkowidzka ze sztuczną szczęką
80 GOŚCI IMIENINOWYCH
i OSIOŁEK PORFIRION


Część pierwsza


DYREKTOROWA ZAPSZCZYKULSKA:
Jutro twoje imieniny, Nikodemie. Przyjdzie jak zwykle osiemdziesiąt osób. Za co, ach, za co kupimy wódki i kiszki?


DYREKTOR ZAPSZCZYKULSKI:
Nie mart się, Geniu. Jakoś to będzie. Honor rodziny Zapszczykulskich nie zostanie splamiony, choćbyśmy…

Pauza.


DYREKTOROWA ZAPSZCZYKULSKA:
Po cóż ten wielokropek? Wal śmiało. Nie tak stara ma pierś jeszcze i wszystkie, hej! zniesie pioruny.


DYREKTOR ZAPSZCZYKULSKI:
…choćbyśmy mieli nawet sprzedać nasze zęby i okulary.


DYREKTOROWA ZAPSZCZYKULSKA:
(rzuca mu się w ramiona)
Bohaterze. Ty zawsze umiesz poświęcić się dla sprawy


Część druga


80 GOŚCI IMIENINOWYCH:
(w zenicie bachicznego szału)
Hu-ha! Co za kiszka! Vivat Zapszczykulski i Zapszczykulska! Ale gdzież to nasz szanowny solenizant?


DYREKTOR ZAPSZCZYKULSKI:
(wchodzi majestatycznie, wsparty na ramieniu wiernej małżonki. Złączeni dozgonnym uściskiem oboje demonstrują zawieszaną na dwojgu piersiach tekturę z następującym napisem: „Nic nie widzimy i nie możemy przemówić, ponieważ sprzedaliśmy nasze zęby i okulary. Natomiast jesteśmy bardzo szczęśliwi. Pijcie i jedzcie. Honor Zapszczykulskich ocalony. Z wysokim poważaniem Zapszczykulscy”.)


OSIOŁEK PORFIRION:
(ukazuje się)
Na Zapszczykulskich patrzę okiem pełnym trwogi.
Zastaw się, a postaw się — ot, stare nałogi.


K U R T Y N A

1947